Een van de adviezen die je in een burn-out vaak krijgt is, ga leuke dingen doen. In eerste instantie voelde dat advies als nog meer moeten. Want mijn hemel, ik had amper energie om überhaupt iets te doen. En wat vond ik nou eigenlijk leuk? Zittend op de bank tussen al mijn notitieboekjes ben ik ergens in de eerste weken van mijn burn-out een lijstje gaan maken: dingen die mij blij maken. Inspiratie voor dit lijstje haalde ik met name uit mijn kindertijd. Langzaam begon mijn lijstje met blijmakers zich te vullen.. poëzie, liedjes die ik voel in mijn buik, bloemen, dingen maken, de natuur, een opgeruimd huis. En toen ben ik, nog enigszins manisch door dat doordenderende hoofd, allemaal dingen van mijn lijstje gaan doen. Ik nam een Bloomon abonnement om iedere twee weken te kunnen genieten van prachtige bloemen. Ik kocht nieuwe gedichtenbundels en begon weer poëzie te lezen. Ik maakte een playlist met allemaal liedjes waar ik blij van werd. En langzaam aan begon mijn leven weer wat te kleuren. 

Maar weer gaan voelen waar je blij van wordt en die tintelingen in je buik weer te voelen is (helaas) maar het begin. Een fijn begin, maar uiteindelijk gaat het ook om het herstellen van de ware verbinding met jezelf. Om niet te alleen te voelen wat je wilt, maar ook uit te spreken wat je denkt, voelt en wilt. Weer authentiek te zijn. Maar de verbinding met jezelf, wat is dat nou eigenlijk?!

In mijn vorige blog heb ik verteld over systemisch werken en de behoefte om tekortkomingen uit je opvoeding bij anderen te zoeken. Maar systeemspecialistisch werken gaat daarnaast ook over in verbinding zijn met jezelf en de ander. Wij zijn van jongs af aan vooral gericht op de verbinding met de ander. Een kind is na de geboorte en ook in de jaren daarna, volledig afhankelijk van anderen, meestal de ouders. Het gedrag is veelal al dan ook gericht op de ander. Daarbij komt dat kinderen niks liever willen dan de ouders gelukkig zien. Ze doen dan ook vaak alles om dat te bewerkstelligen. De verbinding met jezelf is minder belangrijk, vooral vanwege die afhankelijkheid van anderen. 

In verbinding zijn met jezelf gaat over zelfliefde, eigenwaarde en zelfvertrouwen. De zogenaamde blauwe plekken die we oplopen in onze jeugd doen hier afbreuk aan. Blauwe plekken ontstaan door de behoefte aan erkenning die onze ouders ons niet geven, omdat zij zelf ook tekortkomingen hebben gehad in hun opvoeding. De verbinding met jezelf kan niet volledig ontwikkelen, omdat we altijd gericht zijn op het gelukkig maken van onze ouders en het vervullen van hun erkenningshonger.

Door het inzicht in mijn blauwe plekken, kon ik ook zien dat ik me eigenlijk nooit uitsprak. Ik zei niet wat ik wilde, wat ik nodig had, wat me raakte. In plaats daarvan paste ik me altijd aan. Onder mijn gedrag zat, diep verstopt, angst voor afwijzing en eenzaamheid. 

Het toeval wil dat ik in de periode voor mijn burn-out opnieuw een liefde had gevonden. Nee grapje, dat is helemaal geen toeval natuurlijk, want alles gaat zoals het moet gaan, remember 😉 Maar goed, ik had dus weer een nieuwe liefde in de vorm van een man in mijn leven. En ik was vastbesloten om het dit keer anders te doen. Om mijn innerlijke vrijheid te behouden en mijn authenticiteit niet te verliezen. En dat schept een behoorlijke verplichting naar jezelf toe kan ik zeggen. Want een relatie waarin je de verbinding met jezelf wilt behouden, vraagt van je dat je je diepste angsten onder ogen durft te komen en er ondanks het risico voor afwijzing toch doorheen gaat. En dat heb ik gedaan. Heel vaak. Tot het uiteindelijk minder eng werd. En ik voelde dat onze relatie echter, opener en authentieker was dan ik ooit eerder had beleefd. Maar het ging niet van de een op de andere dag. Ik zie mezelf nog zitten, berichtjes aan het typen. De tekst keer op keer herschreven. Alle opsmuk eruit, geen goedmakertjes, geen excuus. Gewoon zeggen wat ik voelde. En dan versturen. Zonder garanties. Zonder de zekerheid dat hij me niet zou verlaten. Zonder de belofte dat alles goed zou blijven. Maar wel met de garantie dat ik eerlijk was geweest naar mezelf. Met de zekerheid dat ik mijn authenticiteit niet had verloren. Met de belofte aan mezelf dat ik ook alleen gelukkig zou zijn. 

De relatie met de nieuwe liefde bleek uiteindelijk een van de meest leerzame relaties te zijn in mijn leven. Juist door niet alleen gefocust te zijn op de relatie met hem, maar bovenal ook de relatie met mezelf. En dat had zijn effect ver buiten onze liefdesbubbel. Want ook in andere relaties, durf en kan ik mezelf nu uitspreken. En man, hoe fijn is dat.. Want als je durft te voelen en daar woorden aan gaat geven, raak je steeds meer in verbinding met je authentieke zelf. 

Geschreven door:

Klaske de Haan